Final step in Cultural Change: bye bye consultant!
By Barbara de Greeff and Floris de Bruin
‘Nothing lasts forever, except change’ (Heraclitos, greek philosopher)
The Dutch Ministry of Transport and Water Management and consultancy firm &samhoud co-produced a change concept that enables organisations to take the last step in a change process successfully. On their own! The name of this concept is ‘Leaders as Teachers’; managers from within the organisation take the lead in Anchoring the new organisational culture. Not only do they adopt knowledge and competences from their consultants, they also take over the consultants role of process supervisor.
Succesful change
Changing organisations effectively is very difficult: 70% to 80% of change processes fail. Fortunately there are several change processes that did succeed. In our experience successful change processes follow four specific phases that interconnect with each other like a chain:
The last link in the chain, Activation and Anchoring, usually is the biggest hiccup: will change be transformed into individual attitude and behaviour? We actually see a lot of organisations that don’t make this final transformation. The most common argument is that there is too much resistance to change among the employees. However, our experience is that resistance is not the main cause of failure. It’s the right approach that marks the road to success.
Leaders as Teachers
In the past two years we have developed, together with one of our main clients, the Dutch Ministry of Transport and Water Management, a concept that enables organisations to take the last step in a change process successfully. On their own, without the help of external consultants. In essence this concept consists of putting in place empowered leaders from within the organisation who take up the role of process supervisor. They anchor the change process from the inside. Real leaders are the driving force for organisational change. We call this concept ‘Leaders as Teachers’(LaT).
Target groups Leaders as Tachers
The Leaders as Teachers concept aims at two target groups:
1. All managers in the organisation
2. A selection of these managers who are process supervisors throughout the entire organisation
All managers in the organisation
Real change demands inspiration, discipline and learning abilities. Managers must feel both the support and the inspiration to be the figureheads of the change process for their division in the organisation. At the same time they have to be aware of their own contribution to the change process and how they are being managed in that task.
All of this is accomplished by gathering several times a year and learn: about change management, about best practices, about the vision and strategy of the organisation. And they also learn why change is necessary. They are facilitated with a change toolbox, intervision and coaching.
Leaders as process supervisors
A special team of managers go a few steps further. They fulfil the role of process supervisor in which they inspire, discipline and teach other managers and employees. These process supervisors follow a specialized course that teaches them to perform in front of groups of colleagues. The course combines theory and practice and is built up in three parts: show, participate and do it yourself.
A small Program Team supports the ‘Leaders as Teachers’ and monitors the consistency of the different learning activities. Besides the team is responsible for designing and preparing the entire programme of interventions that must lead to the desired change. This responsibility acquires regular consultations with the board of the organisation.
Leaders as Teachers in practice: the Dutch Ministry of Transport and Water Management
In 2003, the Dutch Ministry of Transport and Water management started an ambitious renewal program. During the first years, very good progress was made by bringing a clear structure to the organisation (for instance, the legal structure was changed into a public agency) and by starting to work more public-oriented.
The change programme lead to several tangible results such as an increase of public satisfaction and employee satisfaction, realizing the legal status of public agency, do more work with less people and last but not least the Director General being elected the ‘Government Manager of 2008’.
However, this success and the long duration of the change process also have a negative impact; the sense of urgency begins to decline. Besides, the desired individual attitude and behaviour fell short of expectations.
So, in 2008 a very important step was taken. The focus of the organisation was shifted from ‘sense of urgency’ to ‘sense of excitement’.
Introduction Leaders as Teachers
As a result of this change of focus, the Ministry of Transport and Water Management and consultancy firm &samhoud co-designed the concept ‘Leaders as Teachers’. A group of inspired managers from within the organisation were selected to participate in the programme. During a course with master classes, coaching and practice they were prepared for a new role and task. Since the beginning of 2009 they play a leading part in several internal management courses.
The management courses are very important means to realize change. We distinguish two types of courses:
- Horizontal courses. These courses focus on exchanging experiences regarding the daily practice of ‘how to implement change’. Horizontal courses also treat the application of new methods and they treat new concepts. The fundament of this programme is the Agenda 2010, in other words the vision and strategy of the organisation.
- Vertical courses. These courses focus on both tangible improvements of the process and substantive organisational issues. Managers and employees from specific production processes solve problems together. Unlike horizontal courses, the vertical courses focus on the entire production chain within an organisation.
In the past year the new process supervisors have co-designed and managed 25 new courses. These courses have also been vehicles to pass on a part of their new competences to all managers who, in their turn, are better equipped to facilitate learning and developing in the workplace.
Results for the Ministry of Transport and Water Management
The ‘Leaders as Teachers’ concept has brought a new impulse to the change process. Participants largely appreciate that their own leaders put extra time and effort in helping them to change. Besides, the internal process supervisors understand the organisation very well. They connect the organisational processes easily with daily practice. In this phase of the change process that is a very effective combination.
From their point of view the process supervisors indicate that their leadership skills grow fast. They learn to pay more attention to group dynamics and to differtent learning paths of other people. But they have also learned a lot about themselves which is utterly important since their personality is the most important instrument in process supervising.
Bye bye consultant
This case shows that intensive cooperation between the Ministry of Transport and Water Management and consultancy firm &samhoud has resulted in highly effective co-productions that always focused on one main goal: renewal of the Ministry. Bare in mind that &samhoud has been involved in the change process from the very beginning and that letting go of each other has become harder an harder because of the deep connection that has grown over the years.
But, the very last step of the change process is taken by the organisation itself. As a result of this approach, internal commitment and knowledge have grown which have great impact on the entire organisational culture. And the consultant steps out of the process gradually and in a very natural way. By focusing on the ‘sense of excitement’ in this phase it has given the organisation the right push to finish the change process on its own.
Connect People, Planet and Profit!
Sustainability is key for modern organisations. It’s packed in the triad People, Planet, Profit. A holistic view on organisations has never been the key asset of Anglo Saxon CEOs and managers. Therefore, when a concept like this triad is being introduced, people always tend to prioritize: which of the three P’s comes first? A very comfortable question for decision makers because it gives them the recognizable opportunity to be competitive. So, when the government stimulates responsibility for the environment and on top Al Gore comes by and preaches Planet, then the dice are cast. Profit and Planet fight for the number one position while People fall behind.
Favouring Planet over People is the topic of an article in De Volkskrant of January 30, 2010. The article describes companies like AkzoNobel, TNT and DSM who do very well on the Dow Jones Sustainability Index, but who do very poor on working conditions. This comes to the surface painfully now the worldwide financial crisis forces companies to make choices. And as expected, number three in the ranking of the three P’s is sacrificed. People are being squeezed or fired.
The way to get most out of people is to handle the management principle of Fun & Performance. Fun at work leads to more profit and it will extrapolate the environmental responsibility of organisations. When all employees are connected to the organisation and its policy, they become the engine for growth. Combining Fun and Performance results in realizing goals. By neglecting employees their trust will decline. And when trust becomes an issue then it undermines sustainability. See how for instance distrust has disrupted the world wide financial system.
The same article tells us that investing in people costs a lot of money. However, Fun & Performance teaches us that investing in people isn’t a money issue but a time issue. The highest valued indicator for employees is ‘recognition and appreciation’. In other words taking care of people. Cherish your people because they add value. Value for money.
Recognizing that employees are the biggest source of adding value means that People, Planet and Profit shouldn’t compete with each other. They are one. When will we finally start understanding that our real challenge is the future?
The only way to build a brighter future is connection. The three P’s have to be connected, people within organisations have to be connected, organisations have to be connected. Humanity and nature have to be connected. But first of all, people have to be connected to themselves.
A holistic point of view is necessary to deal with all the challenges we face. It’s not People or Planet or Profit. It’s People and Planet and Profit. &!
De pot verwijt de ketel, vertrouwen is op alle fronten zoek!
De politiek en media richten hun pijlen op de financiële sector. Commissie De Wit legt momenteel misstanden bloot. Maar uit onderzoek blijkt dat politiek en media nog minder vertrouwen genieten dan de financiële sector. Wanneer wordt voor hen een onderzoekscommissie ingesteld? Oproep aan iedereen die suggesties heeft voor zo’n commissie!
De gevolgen van de kredietcrisis wegen zwaar op de dagelijkse gang van zaken van vele huishoudens, bedrijven en instellingen. Dankzij de Commissie De Wit komt veel van het onrecht dat Nederlanders is aangedaan boven tafel. Belangrijkste verwijt: het beschamen van het vertrouwen dat mensen stelden in hun financiële dienstverlener. De politiek slijpt de messen, de media doen gretig verslag en de burgers? Die halen massaal de broekriem aan. Het vertrouwen in banken en verzekeraars is inderdaad flink gedaald. Recent onderzoek onder klanten van banken en verzekeraars toont een beeld van een paard dat wegrent, met op zijn rug de voorraad vertrouwen. Maar hetzelfde onderzoek toont aan dat het paard niet alleen bepakt is met het vertrouwen van banken en verzekeraars, maar ook met het vertrouwen van burgers in politiek en media.
Laten we de cijfers er eens bij halen. Uit een onderzoek onder 2000 klanten van banken en verzekeraars, uitgevoerd in december 2009 in opdracht van adviesbureau &samhoud, blijkt dat 65% van hen vertrouwen heeft in eigen bank of verzekeraar. 36% van de respondenten heeft vertrouwen in de Nederlandse economie. 43% heeft vertrouwen in overheidsinstellingen die een dienst verlenen aan burgers. Slechts 15% van de respondenten heeft vertrouwen in de financiële sector in het algemeen. Resultaten die uitnodigen om de financiële wereld eens flink aan de tand te voelen. Het onderzoek heeft echter nog een staartje. Nadere bestudering laat zien dat de media slechts 14% van het vertrouwen van de 2000 respondenten geniet. De politiek scoort nog lager: 13%.
Waar alle ogen gericht zijn op financiële dienstverleners, blijkt uit dit onderzoek dat er veel meer instanties en instellingen zijn die onze onderzoekende blikken verdienen. Naast de financiële reuzen zijn met name de politiek en de media een groot gedeelte van het vertrouwen van hun publiek verloren. En laat het nu net deze instituten zijn die veelvuldig mening en oordeel uitvergroten. Maar zijn zij niet net zo afhankelijk van het in hun gestelde vertrouwen? Hun wijzende vingers richting banken en verzekeraars kunnen we gerust categoriseren onder de noemer ‘de pot verwijt de ketel’. Wordt het niet eens tijd dat, na de ketel, nu ook de pot eens wordt gehoord door een onderzoekscommissie, laten we zeggen de Commissie Vertrouwenscrisis?
Relatief gezien hebben mensen nog altijd een behoorlijk vertrouwen in hun eigen bank of verzekeraar. En de financiële sector in het algemeen doet het weliswaar slecht, maar politiek en media respectievelijk beleidsbepalers en gezichtsbepalers, scoren nog slechter. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Balkenende begon zo voortvarend met het vragen van aandacht voor normen en waarden, maar hij heeft het niet afgemaakt. Zijn geloofwaardigheid kalft af, van banaliteiten als het niet sneeuwvrij maken van zijn stoep in Capelle aan de IJssel tot zijn onhandige reactie op het rapport van de Commissie Davids.
Vertrouwen is momenteel ver te zoeken. Iedereen wijst naar elkaar. Slechts 1 op de 2 mensen heeft vertrouwen in de ander. Zolang mensen blijven wijzen en niet naar zichzelf durven te kijken, zal de vertrouwenscrisis blijven bestaan. Hoeveel mensen hebben vertrouwen in zichzelf? Uit de bankwereld zijn inmiddels enkele excuses gekomen. Er rolt hier en daar zelfs een kop. Maar nogmaals, wat gebeurt er met de politiek en de media? Zij zijn net zo goed afhankelijk van het vertrouwen van respectievelijk de burger en de kijker.
Het gekrakeel moet stoppen, de wijzende vingers moeten naar beneden, partijen die met polariseren menen grote winst te behalen in de ontstane commotie, moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Als politiek en media het vertrouwen terug willen, zullen ze aan zichzelf moeten werken. Ze zullen zich meer moeten verbinden: met zichzelf, dat vergroot het zelfinzicht, en met anderen. Alleen van daaruit kan vertrouwen groeien. Laten we daar met politiek, media, overheden, financiële dienstverleners en burgers onze energie in steken: Together we build a brighter future!
Oproep!
Een onderzoekscommissie die het vertrouwen in Politiek en Media nader gaat onderzoeken.
Wie zou daar in plaats kunnen nemen? Hebt u suggesties? Laat het ons weten en reageer!
Proces Wilders: 80 man politie, 50 journalisten en 30 toeschouwers!
Door Jip Samhoud (20), ondernemer en oud Jeugdpremier
Op woensdag 3 februari 2010 moest Geert Wilders voor de rechter verschijnen. Binnen twintig minuten zat het er al weer op en had de rechter een besluit genomen. Wilders reed weg met piepende banden na een verklaring te hebben afgelegd die we inmiddels van hem kennen: dat de rechtelijke macht een dictatuur is. Het legertje verslaggevers bleef gretig pennend en filmend achter.
Waar zijn we nou helemaal mee bezig? Laten we het eens van een nuchtere kant bekijken. Voor een rechtszitting die niet meer dan twintig minuten duurde, waarbij alleen de reachter aan het woord was geweest en waarvan de uitkomst ook in een e-mailtje gezet had kunnen worden, waren nodig: 5 auto’s om Geert Wilders veilig te vervoeren, een politiehelikopter, 3 ME-busjes, zo’n 80 politiemensen, ongeveer 50 journalisten, waarvan twee NOS-crews, elk compleet opgetuigd met zendauto, cameraploeg en verslaggever.
Dat alles om bovenop het nieuws te zitten? Welk nieuws? De reactie van Geert Wilders was namelijk voorspelbaar: de rechtelijke macht is volgens hem een dictatuur, net als hij dat vindt van de media terwijl hij zichzelf juist ziet als de grootste democraat van het land.
De NOS had een hoop geld kunnen besparen voor de publieke omroep door te volstaan met recente archiefbeelden van verklaringen door Wilders. Het zou bovendien een passend antwoord zijn in het kat en muisspel dat Wilders speelt ten aanzien van de media. Want het debat gaat hij maar niet aan, kijk bijvoorbeeld naar zijn afzegging voor het door Radio 1 georganiseerde lijsttrekkersdebat voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen.
Ik was trouwens vergeten te noemen dat er ook nog een groepje van ongeveer 30 toeschouwers aanwezig was buiten de rechtszaal. Ze vielen ook niet echt op, moet ik zeggen. Ze werden compleet omringd door een troepenmacht van politie en journalisten. Zou deze rechtszaak nou leven bij burgers?
Samen met een paar collega’s was ik daar om blauwe voetballen van verbinding uit te delen. Ons doel is om mensen op te roepen zich te verbinden; juist op deze plek waar de vrijheid van meningsuiting ter discussie staat en polarisatie dreigt. Al ballend raakte ik aan de praat met een journalist die ons initiatief erg goed vond. Hij zei er echter bij dat dit niet de plek en omstandigheid was om onze boodschap te verkondigen. ‘Dit is het slagveld, hier woedt een oorlog. Zoek een ander podium zodat de aandacht op jou gevestigd wordt’, zei hij. Moest ik dit zien als een uitspraak van een ietwat gedeformeerde journalist die de nadruk wil leggen op sensatie? Om me heen kijkend naar al die politiemensen, die ME-busjes en die helikopter, had het tafereel inderdaad iets weg van een warzone. En die groep ‘embedded’ journalisten paste ook helemaal in het beeld van moderne oorlogvoering.
In hoeverre is dit nou ‘spek en bonen oorlog’? Het lijkt wel of Geert Wilders precies krijgt wat hij wil: onrust, wantrouwen en polarisatie. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Vorige week was ik in Johannesburg en Soweto en bezocht er onder andere het Apartheidmuseum. Over geweld gesproken. Die mensen in Zuid-Afrika zijn tientallen jaren wettelijk benadeeld geweest en om het tij te keren hebben ze hun leven gewaagd voor gelijke rechten. Dat was pas oorlog. Nu, na 16 jaar zonder Apartheid, zijn de sporen nog niet uitgewist. De schoonheid van de natuur, de diversiteit van culturen en de opbrengsten van goud en diamanten worden nog altijd overschaduwd door de verschillen tussen mensen. Hier in Amsterdam, voor het Gerechtsgebouw, besefte ik dat het juist goed was om mensen op te roepen zich te verbinden. Onze vrijheid van meningsuiting moet absoluut worden beschermd, maar de verantwoordelijkheid van meningsuiting ook. Daar moet het proces over gaan.
Apartheid is een wereldberoemd Nederlands woord. Het wordt tijd dat we een nieuw woord introduceren. Dat woord is Verbinding. Wie doet er mee?
First impressions of South Africa
Last week &samhoud visited Johannesburg and Soweto. You have been able to read about our experiences. Here is the first result of the work our cameracrew did. Enjoy the first impressions of South Africa:
South Africa – In connection we trust
On Tuesday afternoon, the 26th of January 2010, a big gathering takes place on a football field in Soweto. On the pitch the final of a Dreamfields football tournament has just ended. The winning team is about to collect their prize. Salem Samhoud takes the microphone: ‘Dear children, Thank you very much for sharing this day with us. I just have a short message for you. Over the years I have become pretty successful by following a clear vision, discipline and by working hard. I believe in a brighter future for everyone. I strive after that. I wish you all a lot of success and happiness as well. And to achieve that please cherish your dreams, be disciplined and keep your feet firmly on the ground.’
After these words the winning team steps forward. But looking at the big group of spectators around them, it becomes clear that this whole crowd is a winning team. Today.
Progress High School is part of this winning team. There, children and teachers opened their hearts and minds for more education and sports. The teachers also expressed their dreams and vision in paintings, which added up to a beautiful dreamwall in the school.
The Ipelegeng Community Center is part of this winning team. The future for them has become more colourful because of a fresh lick of paint on the walls. These new walls symbolise the beginning of a more independent future for the community center that is now ready to welcome the visitors of the 2010 World Football Championship.
John Perlman’s organization Dreamfields is part of this winning team. John organized a tournament for children of 8 primary schools from Pimville, Soweto.
Matchboxology is part of this winning team. They contributed their knowledge and experience on business in South Africa. Furthermore they invited several famous ex-professional football players who work now in a programme called ‘Footballers 4 Life’ that aims at instructing children to resist the negative influences in South African society.
Meropa is part of this winning team. Their help in matters of public relations contributed to the awareness of this event.
Phaphama is part of this winning team. Their organization helped us to connect to the community of Pimville, Soweto. Phaphama taught us a lot about the South African spirit. And they organized our ‘homestays’.
The homestay families are part of this winning team. Not only did they invite us in their homes, they also fed us and shared their thoughts with us. And they offered us a place to sleep. This afternoon, on the playing fields, they cook meals for everybody.
And then &samhoud is part of this winning team. This trip back to the roots of our company was also a journey to our own personal roots. Consciousness, connection, knowledge, ratio and emotion go hand in hand and it forms us once more.
If this winning team today provides everybody with only a little bit of hope, than undoubtedly there will be a winning team tomorrow and the day after tomorrow. That’s what South Africa needs and what this country deserves, being a connected winning team.
South Africa: about aids and societal trust
In South Africa, each day 1,000 people die of Aids and 1,900 people are infected with HIV. That is what Hugo Tempelman tells us. Hugo is a doctor who moved to South Africa in 1990. An interesting detail is that Salem and Hugo were classmates back in secondary school. Hugo runs an Aids clinic with 290 employees. Working with patients is his contribution to a better society. His message is: to build a country you must look at the children and focus on two topics: their health and their education.
In Hugo’s opinion each patient is a failure and every dead patient is unnecessary. He explains: ‘If you’re tested negative, you don’t have a ticket for tomorrow, only knowledge about the past. If you’re tested positive, than you do have a ticket for tomorrow. Only it’s not such a good one. However, you can be treated. That means taking medicine for the rest of your life, day in and day out. Then HIV is stabilized. It sounds like music, but the problem is lack of discipline to stick to the treatment. Besides people often live too far away from the clinic to attend an appointment. He concluded that 20 kilometres is the maximum radius for a successful treatment.
Hugo’s specialty is to reach people with his Rural Advancement Programme. He has built his own logistics. By doing so he has even improved parts of the existing system in South Africa so that the government decided to use his method. He is pretty successful. But the problem is so huge. In South Africa, 1 out of 5 is infected with HIV. In his clinic 70% of the patients are tested positive. 1 out of 4 pregnant women he sees, have Aids. The stories are heartbreaking.
Because of diseases like Aids the average age in South Africa has dropped from 68 to 37. One wonders what this demographical shift does to a country. Of course you need children to build a country, but you also need a strong middle aged group to guide a country. Unfortunately the government in South Africa who decides about national Aids policy, lacks specialists who can design a good programme. Former prime minister Mbeke denied the Aids problem entirely. He declared that there was no relation between HIV and Aids. That lead to a fall back in governmental aids policy.
Besides demography, there is another theme that must have it’s effect on South African society. So many people are infected. The chance to come across HIV is big. People keep on sleeping with each other unprotected, knowing that they are taking a life threatening risk.
What effect does this all have on trust. Both individual trust and societal trust. Trust is a basic need to build a country.
Compared to the problems that South Africa faces, the problems in Holland are marginal. Let us not lose our own trust and let us connect to other countries, them we van help each other.
Zuid-Afrika 4: Apartheid
De eerste dag van onze reis naar Zuid-Afrika heeft geleid tot veel reflectie. Het programma is zo vol met indrukken en ontmoetingen dat je niet veel tijd hebt om ze te verwerken.
We begonnen de dag met een bezoek aan het Apartheidmuseum, in Johannesburg. De wetten die Apartheid bezegelden hangen op een grote muur onder elkaar. Een lange lijst is het. Het is dankzij die verankering in de wet dat Apartheid zo lang heeft kunnen bestaan.
Het einde van Apartheid ging gepaard met veel geweld en bloedvergieten. De hevigheid van de doorbraak naar een democratisch bestel met gelijke rechten voor iedereen wordt misschien wel het meest intens gevisualiseerd door de honderdduizenden zwarte Zuidafrikanen die oprukken door de straten. Een deinende massa van mensen die springend en stampvoetend door de straten golft. Ze dansen de toyi toyi, een van oorsprong Zimbabweaanse dans en als je dit ziet dan weet je: hier is geen ontkomen aan.
Het einde van dit verhaal is de historische vrijlating van Nelson Mandela. Denk je. Want tussen zijn vrijlating in 1990 en de uiteindelijk afschaffing van Apartheid in 1994 vielen er meer slachtoffers dan in de periode daarvoor. Het was de periode van zware onderhandelingen over de grondwet en de gelijke rechten.
Nelson Mandela zat 27 jaar lang in de gevangenis. Daarnaast voelt het alsof deze hele samenleving tussen 1948 en 1994 gegijzeld is geweest. Tussen 1994, toen het systeem werd afgeschaft en plaatsmaakte voor een democratie met de gevleugelde woorden ‘one man, one voice’, en nu liggen slechts 16 jaar. Dit land ontwikkelt zich, krabbelt op en wij kunnen nu als ‘blanke’ Nederlanders wandelen en fietsen door Soweto. Weliswaar onder begeleiding, maar toch. We zijn meer dan welkom.
Het zien van het enorme billboard met daarop de tekst ‘Together we build a brighter future’ maakt je klein en stil als je weet wat zich hier heeft afgespeeld. En tegelijkertijd besef je dat deze boodschap zo belangrijk is.
Zuid-Afrika 3: Together we build a brighter future
Nu we naar Zuid-Afrika gaan met alle medewerkers van &samhoud komen er twee soorten tijdbeleving samen: de lineaire tijdbeleving en de circulaire tijdbeleving.
In Nederland kennen wij voornamelijk de lineaire tijdbeleving: tijd is een lijn, een voortschrijdend continuüm waarbij de ene gebeurtenis volgt op de andere. Het lineaire denken plaatst ons in het ‘hier en nu’, tussen onze herinneringen uit het verleden en onze verwachtingen voor de toekomst. Tijd wordt rationeel benaderd.
De Zuidafrikaanse tijdbeleving is circulair: tijd doorloopt een cyclus en komt na verloop van tijd weer terug op hetzelfde punt. Deze tijdbeleving hangt meer samen met de natuur: dag en nacht, de vier seizoenen, eb en vloed, tijd om te eten, tijd om te slapen, generaties mensen. Circulaire tijdbeleving is meer spiritueel van aard.
Alleen al het nadenken over verschillende manieren van tijdbeleving is interessant.
Voor mij betekent deze reis naar Zuid-Afrika dat die twee tijdbelevingen samenkomen, niet alleen geografisch maar ook in het licht van ons bedrijf: &samhoud.
Het beste zie je dat ze samenkomen in ons hoger doel: ‘Together we build a brighter future. We achieve breakthroughs by inspiring and connecting people.’ Daarin komt spiritualiteit en rationaliteit samen. Het eerste deel van het hoger doel komt letterlijk uit Afrika, het tweede deel komt van Harvard Business School.
Vorig jaar bezochten we Harvard Business School en verdiepten we ons eens te meer in de de Value Profit Chain, een bedrijfsfilosofie die de waardeketen beschrijft, van medewerkerswaarde naar klantwaarde naar financiële waarde. Financiële waarde vloeit voor een belangrijk deel weer terug naar medewerkers opdat zij nog meer waarde kunnen ontwikkelen voor hun klanten.
Dit jaar gaan we naar Zuid-Afrika, waar ik 20 jaar geleden in mijn eentje was en een billboard zag met de tekst: ‘Together we build a brighter future.’ Alle kleuren mensen waren vertegenwoordigd op dat billboard. Om tussen de armoede en het geweld, dat in die tijd heftig was in Soweto, plotseling zo’n mooie boodschap te zien was voor mij een spiritueel moment. Ik zag ook direct dat dit mijn hoger doel moest zijn.
Nu, 20 jaar later, weet ik niet hoe snel ik in Zuid-Afrika moet komen. Ik ben zo ontzettend benieuwd, want vandaag heeft &samhoud zelf een billboard laten plaatsen, daar in Soweto. Op dat billboard alle kleuren mensen en de tekst: ‘Together we build a brighter future.’
De tijd is verstreken en de cirkel is weer rond. In de tussenliggende jaren heeft de lineaire tijdbeleving ons bureau veel voorspoed gebracht. Zoveel dat we nu met 110 mensen dit voor &samhoud historische moment gaan meemaken.
Verleden, heden en toekomst komen hier bij elkaar.
Zuid-Afrika 2: Verantwoordelijkheid nemen
Naar Zuid-Afrika gaan is natuurlijk fantastisch, maar ik vind het ook best spannend. We gaan met maar liefst 110 mensen en ik wil niet dat iemand ook maar iets overkomt. In Zuid-Afrika heerst nou eenmaal veel armoede en het kan dus gevaarlijk zijn, zeker voor blanke buitenlanders die op de verkeerde plek belanden.
Onder mijn collega’s is ook mijn zoon Jip. Daarnaast gaat ook mijn vrouw Marian mee op deze trip. Dat maakt die spanning dus nog een stukje persoonlijker.
Ik zou dan ook best bang kunnen worden. Het bijzondere aan angst is dat het je helemaal kan grijpen. Bang worden is zelfs heel erg gemakkelijk. Het is veel moeilijker om angst te weerstaan en je er niet door te laten leiden. Die inspanning levert vaak veel op: aan de rand van de afgrond groeien de mooiste bloemen.
Op zich kan ik heel goed omgaan met verantwoordelijkheid, maar dan in relatie tot de grote mate van vrijheid die ik tegelijkertijd heb. In Zuid-Afrika heb ik echter niet te maken met vrijheid maar met beperking. Ik moet me dus dwingen om voorzichtig te zijn, ook voor alle mensen om me heen. De veiligheid van onze mensen is daarom flink gezekerd. Continu zullen we mensen in onze buurt hebben die een oogje in het zeil houden.
Een andere verantwoordelijkheid is die van geld. Geld betekent vrijheid, maar betekent ook verantwoordelijkheid. Ofwel, hoe verantwoord ga je om met geld? Ik vroeg laatst aan iemand: ‘Als je nu 5000 euro zou kunnen uitgeven aan iets goeds, waar zou je het dan aan uitgeven?’
Die vraag raakte een collega van me, Henk, en hij ondernam actie. Hij maakte een videofilmpje waarin hij iedereen binnen &samhoud oproept om geld te doneren waarmee we benodigdheden kunnen kopen voor een school in Soweto. Privé heeft Henk de nodige zorgen. Vanwege de crisis raakt hij zijn te koop staande huis maar moeilijk kwijt. Toch nam hij dit initiatief.
Henk laat zien dat je helden hebt op alle niveaus. En dat een heldendaad kan samengaan met verantwoordelijkheidsgevoel. In het filmpje zegt hij erover: ‘Mijn moeder leerde me altijd om oog te hebben voor mensen die het minder hebben. Die moet je helpen.’
Ik zou iedereen willen oproepen actie te ondernemen. Word een held, niet roekeloos maar met verantwoordelijkheidsgevoel en compassie. Dan realiseer je doorbraken, ook in Zuid-Afrika.
